6 Ağustos 2016 Cumartesi

mavi-yeşil

göz bebeklerin gibiyim uzağa gidemiyorum,
hiçbir gözlük fayda etmiyor dizlerime
ayaklarım geri geri gidiyor
kopamıyorum, kendimden
zıplayabiliyorum ama,
çimenlere oturup bir şeyler de yazabiliyorum
fakat gidemiyorum...
aslında ben küçükken yeşilmişim
öyle demişti annem,
ya da sanırım mavi
evet evet mavi...
kendimi yaprak yaprak yollara döktüm
kılıcımla kalemimi kestim, mürekkepler girdi rüyalarıma,
kışın ilk kara basan ben oldum,
hemde sabah,
hemde hiç kimseyi korkutmadan
hemde hiç kimse yokken...
tüm mecazları üzerimde denedim
olmadı!
zaten hangi elbise tam geldi ki,
yani demem o ki ben bir elbisenin içini bile tam dolduramazken
senin kalbinde tıkırdamam, ha düştü ha düşücek olmam...
şaşılacak şey değil!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder